Skip to content

Tijd voor ....

Featured Replies

Een artikel van Michaël Heidler door Google translate gedraaid:

Citaat

De geschiedenis begon op 15 september 1941. Op die dag ontmoetten ingenieurs van het Westfälisch-Anhaltische Sprengstoff-Actien- Gesellschaft (WASAG)

uit Reinsdorf vertegenwoordigers van de luchtmacht voor een bespreking over antitankwapens voor luchtlandingstroepen.

De WASAG presenteerde een reeds uitgewerkt voorstel voor een pantserdoorborende geweergranaat gebaseerd op het holle- of vormladingprincipe.

Alleen een speciale ontsteker ontbrak nog. Het bedrijf Deutsche Waffen- und Munitionsfabriken Aktiengesellschaft (DWM) verzekerde de versnelde productie

van de langwerpige patroonhulzen die nodig waren als voortdrijvende patroon en beloofde ook te proberen een ontsteker te ontwerpen.

Het DWM Onderzoeksinstituut in Lübeck zou hierbij betrokken worden. Na levering van de patronen en de nieuwe ontsteker vond op

20 oktober 1940 een uitgebreide test plaats op de schietbaan in Hildesheim.

 

Eind 1940 voltooide WASAG zijn ontwikkelingswerk tot tevredenheid van de Luftwaffe. Officieel werd het nieuwe apparaat “Schiessbecher mit Klappkorn”

(kopwerper met klapvizier) genoemd en werd het “Gewehrgranate zur Panzerbekämpfung Modell 1940” gelanceerd.

De spinstabiliseerde granaten bleken superieur aan de GG/P40 tank ifle granaat Model 1940), kortweg GG/P40.

De naam is echter erg misleidend: In tegenstelling tot het apparaat van de landmacht, waarbij de granaten in een geweerkoker worden geschoven,

bestaat het apparaat van de luchtmacht uit een soort loopverlenging. De holle staart van de granaat wordt van voren op dit verlengstuk geschoven.

 

De parachutisten zaten al te wachten op het nieuwe wapen. Hoewel de bestelling onder de hoogste prioriteit viel, kon de WASAG de productie aanvankelijk niet aan.

De generaal van de luchtlandingstroepen, Kurt Student, veranderde daarom in januari 1941 de leveringsorder als volgt: 5.000 apparaten en 30.000 granaten tot medio

maart 1941 en de rest (25.000 apparaten en 270.000 granaten) moest worden geleverd in de maanden april tot mogelijk juli 1941.

 

Eind januari greep de Führer persoonlijk in en eiste een lezing van General Student over de nieuwe antitankwapens. Ter voorbereiding werd Generaal Student

op 24 januari opnieuw door een WASAG-medewerker geïnstrueerd over de Kampfpistole (lichtkogelpistool met geweerloop) en de geweergranaat.

Tegelijkertijd gaf hij opdracht tot een nieuwe proef om een bereik van 150 meter te bereiken, omdat dit bereik was geëist in de lezing die hij een paar dagen eerder

had gegeven aan Reichsmarschall Hermann Göring.

 

De draagraket was nu klaar. Wat echter nog ontbrak was een vizier. Daarom was er op 4 februari 1941 een bijeenkomst van vertegenwoordigers van de bedrijven

DWM en Mauser in de WASAG fabriek in Reinsdorf. Eerst werden opnieuw kleine wijzigingen aan de ontsteker besproken en werd een definitief ontwerp bepaald.

Vijftien door DWM meegebrachte voorlopige serie ontstekingen werden na de bijeenkomst zonder enige storing afgevuurd. Met betrekking tot het granaatvizier

stemde Mauser ermee in een geschikt vizier te ontwerpen en te vervaardigen. Evenzo uitte Mauser de wens om de productie van de lanceerinrichtingen over te nemen.

 

Een maand later waren drie verschillende vizieren klaar en werden ze gedemonstreerd op een bijeenkomst in de Mauser fabriek in Oberndorf.

Er werd gekozen voor een vizier dat bestond uit een draaibare doos, zijdelings bevestigd aan de kolf naast het normale achtervizier. De doos heeft een U-inkeping

aan de voorkant en een schaal voor het instellen van het bereik voor 25m, 50m, 75m en 100m aan de achterkant. Het is bevestigd aan de kolf door middel van een

flexibele stalen band en een klemschroef met een kartelmoer. De vizierlijn staat 35 mm links van de loopas. Alle andere gedemonstreerde viziermodellen zouden

permanente wijzigingen aan de geweren hebben vereist.

 

Op 17 maart vond er nog een bijeenkomst plaats bij DWM in Borsigwalde met alle betrokken bedrijven. Het ging over de planning en uitvoering van de massaproductie.

Voor de eerste productie (400 stuks bij Mauser en 100 stuks bij WASAG) werden op basis van de eerdere tekeningen kleine afwijkingen van de afmetingen geaccepteerd.

Ook werd de vooruitblik star gemonteerd (in plaats van scharnierend) om de productie te versnellen. De leverdatum was 15 april. Voor de komende grootschalige productie

zou Mauser tot uiterlijk 22 maart nieuwe fabriekstekeningen voor de draagraket, het vizier en het granaatvizier moeten maken en verspreiden.

De draagraketten van Mauser werden vervaardigd in de fabriek in Berlijn. Of de vizieren ook in Berlijn of in Oberndorf moesten worden gemaakt, was op dat moment nog open.

 

Op 9 mei 1941 was het dan zover. De eerste 450 complete toestellen werden verscheept naar het Luftlande-Sturm-Regiment 1 (Airborne Assault Regiment) onder commando

van kolonel Bernhard Ramcke. Net op tijd, want op 20 mei werd de operatie Merkur gelanceerd - de luchtlandinginvasie van het eiland Kreta. Vreemd genoeg is op de weinige

bekende gevechts- en propagandafoto's waarop de draagraket te zien is, geen granaatvizier te zien. Speciale zakken voor het opbergen van de draagraket, gereedschap voor

onderhoud en reiniging of andere accessoires zijn in geen enkel document vermeld, laat staan aan de troepen verstrekt.

 

Maar toen, heel verrassend, was alles voorbij. Op 10 april 1942 vond in Kummersdorf een demonstratie plaats van de verbeterde granaat met een verlengde kap, die als afstandhouder diende.

De granaat was nu 295 mm lang en kon 50 mm pantser doorboren. Met 65 mm bereikte hij nog steeds diepe indrukken met een splintereffect in het voertuig. Volgens de afdeling WASAG

Reinsdorf kon de spingestabiliseerde granaat die al door het leger was geïntroduceerd 65 mm doorboren, maar alleen met een diameter van enkele millimeters.

De GG/P40 was dus effectiever. Een nadeel van de vingestabiliseerde granaat was echter de vlagerige wind, die de nauwkeurigheid sterk verminderde.

Op 20 april ontving het Reinsdorf team een boze brief van het Berlijnse WASAG hoofdkwartier: 

 “Het proefvuren op 10.4. heeft helaas de totale nutteloosheid van het huidige ontwerp van de Gg.P.40 aangetoond, omdat in vlagerige wind op afstanden van 50 meter en minder slechts 9 treffers

konden worden gescoord uit 30 afgevuurde granaten [...] Wij zijn het ermee eens dat u Wa Prüf 1/II voorziet van ongeveer 50 granaten om de prestatietests te voltooien, maar dat zij het werk aan

dit project zullen afmaken. Wij spreken onze verbazing uit over het feit dat uw rapport, in misschien verkeerd begrepen witwassen, niet de totale mislukking van de Gg.P.40 tot uitdrukking bracht.”


Dit bezegelde het einde van zowel de GG/P40 als de spigotlanceerder. Hoeveel lanceerinrichtingen er geleverd waren is niet bekend. Later in de oorlog ontving de Luftwaffe nog eens 9.585 stuks

van de legergeweergranaatwerper. De verbeterde grote antitank geweergranaat van het leger, die in oktober 1942 werd geïntroduceerd, bereikte zelfs een penetratie tot 80 mm pantser. Veel meer dan de GG/P40.

 

Altijd geinteresseerd in Duitse WWII geweergranaten of gerelateerde zaken

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

Account

Navigation

Search

Search

Configure browser push notifications

Chrome (Android)
  1. Tap the lock icon next to the address bar.
  2. Tap Permissions → Notifications.
  3. Adjust your preference.
Chrome (Desktop)
  1. Click the padlock icon in the address bar.
  2. Select Site settings.
  3. Find Notifications and adjust your preference.